AL-ANON – HET WERKT ALS JIJ ERAAN WERKT!

Goede middag. Ik ben echtgenoot van een gestabiliseerde alcoholiste en 6 jaar lid van een Al-Anongroep.

1972. Het was het jaar van ons huwelijk. Na enkele jaartjes van verkering hebben we onze eigen familie gesticht. Behalve eens wat kleine huwelijksprobleempjes liep alles om zo te zeggen perfect. Drie kinderen werden geboren en alles was nog op het goede spoor.

We konden de hele wereld aan. Meer en meer tijd werd in beslag genomen door werk, huishouden, kinderen, ontspanning en ook door dikwijls onnodige spanningen. Alles was niet zo mooi als het eruit zag. Er gebeurden, voor mij althans, rare dingen. De vermoeidheid deed haar intrede (dat dacht ik toch). Mijn vrouw kon haar werk moeilijker aan, dus dacht ik maar, een tandje bijsteken. Stilaan werden dingen afgebouwd. Ik ging eens minder weg, hielp een beetje meer thuis, stilaan kwam er te veel op mijn schouders terecht en toch had ik het nog niet door.

Heel veel drank hadden we nooit in huis. Nu en dan moest er een nieuwe fles meegebracht worden, maar ja, als er bezoek kwam werd al eens een glaasje geschonken, dus, is het normaal dat je moet bijvullen, en dat kost geld. Maar door met twee buitenshuis te werken, kon je dat gemakkelijk opvangen. Of er nu iets meer of iets minder naar drank ging, het viel niet op.

Wat er in werkelijkheid gebeurde, zag ik toen niet. We gingen nergens meer heen, vrienden kwamen niet meer op bezoek, stilaan werden we van alles afgesloten, en dit alles in een paar jaar tijd.

Mijn ogen gingen open, er was iets anders in het spel, het was voor de enen een genotsmiddel, maar voor anderen, alcoholgevoelige mensen, een ware nachtmerrie. Het was een ziekte die zich niet uitte in hoge koorts of erge huiduitslag, maar in een verslindende drang naar meer van dat alcoholische nat. Stilaan werd de verslaving opgebouwd en er was niets om het tegen te houden.
We gingen er beiden aan ten onder.
Twintig lange jaren, waar verantwoordelijkheid, die ó zo nodig is, niet meer samen genomen werd. Allerlei ziekenhuisopnames, kleine en grote problemen deden zich voor, gelukkig was er door de opvoeding van de kinderen nog een sterk raakpunt.

Met mij ging het van kwaad naar erger. Ik kon niet meer functioneren zoals het moest. Ik kreeg het verwijt dat het met mij geen leven meer was, ik was onredelijk, nors, onvriendelijk en nog veel meer. Vele dingen die ik ondernam om haar te helpen, waren totaal verkeerd, maar ik wist niet beter. Ik moest hulp zoeken, en mijn vrouw zou mij daarbij helpen, want IK was thuis de grote zieke.

En ja, mijn vrouw had het gevonden, ik moest naar Al-Anon, daar zou ik wel ontdekken wat er allemaal fout liep bij mij. En zo geschiedde.  Via Antwerpen kwam ik in contact met een groep in Brugge, want dicht bij huis, dat wou ze niet, want wat zouden de mensen wel van haar denken, ZIJ had geen problemen. Na een eerste gesprek, thuis, bij één van de Al-Anonleden, zou ik het wagen, één vergadering bijwonen kon de zaak toch niet erger maken.

7 januari 2002, een dag om nooit meer te vergeten. Kwart voor acht, daar stond ik. Voorzichtig deed ik de deur open, gluurde naar binnen, en ik zag vrouwen, vrouwen en nog eens vrouwen, wel meer dan twintig, en ik als man alleen.  Ik dacht, door één vrouw zit ik in de ellende en hier zitten er meer dan twintig. Maar binnen de kortste keren was er een ommezwaai in mijn gedachten; een warme handdruk, een lieve glimlach en ik was verkocht. Wil je iets zeggen, doe het maar, wil je luisteren, even goed, dat was het advies. Geen enkele druk om het ene of het andere te doen.

De 1e  stap kwam aan bod, maar in mijn binnenste kwam ik in opstand. Erkennen dat we machteloos waren. Toch zou ik mijn vrouw…, ja, wat zou ik ? Toch niet hetzelfde als de laatste twintig jaar?  De volgende week was ik weer present, en dat ging zo verder. Ik probeerde te luisteren, af en toe heel voorzichtig iets te zeggen. Een tekst lezen, dat was er iets over, ik kon het nog niet. Het besef groeide dat ik mezelf weer een beter leven kon geven, en misschien zou dit ook voor mijn partner een positief teken kunnen zijn.

Acht maanden later. Misschien nog belangrijker. Wat ik twintig jaar geprobeerd had, nl. mijn vrouw helpen de nuchterheid te bereiken, dàt was nu in de handen gekomen van de mensen van AA.
Zij konden mijn vrouw begrijpen, zij hadden hetzelfde meegemaakt. Daar vond ze de steun om te volharden in haar strijd tegen de alcohol.

Ikzelf begon me beter te voelen. Nu en dan was er eens een tekst die ik kon lezen. Na 4.5 jaar heb ik iets gedaan wat ik nog nooit tevoren gedaan had, nl. ik had mijn gevoelens op papier gezet.  Zo was er die eerste tekst. Verschillende andere teksten zijn nog gekomen. Eén iets hebben al mijn teksten gemeen : mijn dankbetuiging aan de mensen van Al-Anon en AA.

Ten slotte zou ik de Hogere Macht willen danken voor de kalmte die Hij me geeft om het verleden, wat ik niet kan veranderen, te aanvaarden, voor de moed die ik krijg om vandaag te veranderen wat ik kan veranderen en om de wijsheid die Hij me geeft om het verleden, het verleden te laten en vandaag er het beste van te maken.

Om het voor de mensen die niet vertrouwd zijn met Al-Anon het iets duidelijker te maken, wens ik nog in enkele woorden dit fenomeen uit te leggen. We zijn een groep mensen, waarvan ieder van ons te maken heeft met iemand in onze naaste omgeving, die aan de ziekte alcoholisme lijdt.

We komen samen om te proberen een aangenamer levenspatroon te krijgen. Dit doen we door ervaringen, kracht en hoop met elkaar te delen. Eén van de fundamenten waarop wij steunen, is het vertrouwen in de mensen rond de tafel : wat er gezegd wordt, blijft binnenskamers.

Welke houding we kunnen aannemen t.o.v. het alcoholisme en hoe we kunnen reageren op noodsituaties komen dikwijls aan bod, maar de zieke persoon komt zeer weinig aan bod, bij Al-Anon komen we immers voor onszelf.

Dank U.

Referaat Landdag Genk  17/05/2008