Bij mij thuis zijn we met zijn zessen. Ik ben de oudste van vier kinderen. Voor zover ik mij als kind kan herinneren, heb ik nooit anders geweten dan dat mijn vader dronk. In die tijd dacht ik nog dat dit een normaal gezin voorstelde. En toch voelde ik toen al dat er iets niet pluis was. Er was veel ruzie en een onprettige sfeer in huis. Ieder van ons kende het vriendje alcohol van onze papa wel.

Maar we probeerden ermee te leven. Er kwamen geen vriendjes thuis en ieder ging zijn eigen gangetje. Stilaan bevroor ons gezin tot onder het vriespunt.
Ikzelf hield al mijn gevoelens binnen, ik kropte alles op. Voor de buitenwereld was ik de clown met de leukste grappen terwijl ik van binnen verscheurd werd. Ik ging stilletjes dood.
Niemand zou het begrijpen als ik het vertelde.

Op een dag begon een leerkracht meer en meer mijn muur van stilzwijgen te doorbreken, steen voor steen brokkelde hij af. Zij gaf me een folder van de Loners en moedigde me aan om contact te zoeken, wat ik met haar steun dan uiteindelijk ook deed. Al heel snel werd duidelijk dat ik dankzij de schriftelijke vergaderingen en de vele steunbrieven van mijn meter bij de Loners verder kon leven. De funderingen van mijn nieuwe thuis werden hier gelegd.

Nog geen jaar erna volgde bij toeval een tweede wonder. Een klasgenoot nodigde me uit om mee naar een bijeenkomst van Alateen te gaan. Wat was dat? En wat kon ik daar nu gaan doen? Alateen is er voor jongeren zoals ik, van wie een van de ouders een drankprobleem heeft of had. Dat is dan ook de enige vereiste om bij deze goep aan te sluiten.

Mijn eerste ontmoeting met Alateen was meteen raak! Ik hoefde me niet meer te bewijzen om er bij te horen. Ieder van hen had in gelijkaardige situaties gezeten. We hadden flessen gezocht, deze leeg gegoten en weer met water gevuld. Het belangrijkste was dat we onze gevoelens van pijn en schaamte,van schuld en onmacht met elkaar konden delen!

In Alateen werd stilaan de ruwbouw van mijn nieuwe thuis gevormd. Nog steeds ga ik elke week naar onze bijeenkomsten. Ik heb mijn Alateenvrienden nog altijd nodig en ik ben niet de enige die Alateen nodig heeft. Somige leden verlaten na een tijdje de groep  en dan komen er weer een paar nieuwe kinderen bij. En aan hen wens ik ook mijn ervaringen door te geven, zodat ik tegelijkertijd van hen kan leren en hen kan steunen.

Bij Alateen heb ik geleerd het verschil te maken tussen papa als persoon en zijn vriendje alcohol. Ik leerde mijn gevoelens te ventileren en er over te praten. Door zoveel te delen in goede en kwade dagen, leerde ik mijn grenzen beter af te bakenen en kwam ik weer voor mezelf op. Ik leerde dat het niet mijn fout is dat hij wil drinken en dat ik hem niet kan veranderen.

Mijn vader is nog niet gestopt met drinken en gaat qua gezondheid achteruit, maar het blijft mijn vader en ik zal hem steunen en helpen als hij beslist om ermee op te houden. Ik zie hem nog wanneer ik mij sterk genoeg voel om het verschil te zien tussen zijn persoon en zijn gedrag. Ik vertelde een stuk van mijn levensverhaal, waarin Alateen zoveel voor mij betekent. Maar niet voor mij alleen!! Vele generaties zijn mij voorgegaan en er zullen er nog vele volgen.